Kijken en spelen in de openlucht
Voorafgaand aan het 10e Drèents Liedtiesfestival

Zomerzinnen en vragen aan Erik Harteveld

Erik Harteveld
Komende vrijdag mag ik tijdens Zomerzinnen, de literaire component van Festivalderaa in Schipborg en omstreken, Erik Harteveld interviewen. Dit naar aanleiding van zijn onlangs verschenen novelle Het verloren kind, een bejubeld boekje geproduceerd door uitgeverij AFdH.

Zo beschreven lijkt het een klusje van niks, maar ondertussen… Harteveld heeft nogal een reputatie. Niet dat het een onaardige man is, beslist niet. Het is meer dat hij zo eigenzinnig en non-conformistisch kan zijn, dat een publiek gesprek kan ontsporen.

Dat is leuk voor het publiek, maar voor een interviewer iets om te vrezen. Het kan zomaar dat hij de regie overneemt, of dat hij ter plekke in de huid kruipt van iemand die wil ontregelen. Daar zit je dan met je A3 met handgeschreven vragen op basis van een knipselmap met krantenstukken aangevreten door zilvervisjes.

Ter voorbereiding op het gesprek probeer ik alles wat Harteveld heeft geschreven te herlezen: Hoss is dood, De wraak van Tale Kwant, zijn bijdragen aan de bloemlezingen van De dichtclub en de DvhN-column Sjarlefrans, Zwiers mechanisatie (met Sophie Timmer), Koude oorlog aan de IJssel (met A.L. Snijders), Veur de ewigheid. Vrouw Koetje vertelt, Von Nijlande bis zum Weltall, zijn toespraken, zijn bibliofiele uitgaven.

Terwijl ik naar zijn albums met de Kobstubbers luister en een dvd met absurdistische sketches voor RTV Drenthe bekijk, herlees ik ook De eeuwig zoemende vliegenstrip, zijn dichtbundel, die ik zo goed vind dat ik er ooit tien exemplaren van heb gekocht, tegen een halfzacht prijsje, om er soms een weg te kunnen geven, aan mensen op wie ik indruk wil maken. En als ik daar klaar mee ben, begin opnieuw aan Het verloren kind.

Waar ik nu bang voor ben – of beter: ook bang voor ben – is dat ik straks zoveel van Erik Harteveld heb gelezen en gezien dat in mijn hoofd geen  ruimte meer is voor intelligente vragen. Of alleen nog voor vragen die weliswaar intelligent bedoeld zijn, maar heel anders overkomen. Om te beginnen op Erik Harteveld en andere aanwezigen.

Wat is zijn favoriete kleur? Heeft hij ook een sterrenbeeld? Welke inlichtingen verzamelde hij als officier in het leger? Waar komt de foto met het hobbelpaard in Het verloren kind vandaan? Is muziek de hoogste kunst? Wat is de oplossing van het wereldraadsel? Heeft Martijje de mooiste zangstem van Drenthe? Waar staan de letters AFdH voor? Heeft Harteveld wel eens terecht een literaire prijs gewonnen?

Wie wil weten hoe dit afloopt, verwijs ik naar de plek waar Harteveld vrijdag zal verschijnen: Heideway, in het natuurgebied naast hotel-restaurant De Zeegser Duinen aan de Schipborgerweg 8 te Zeegse. Als onderdeel van Festivalderaa staan op die locatie tot en met zondag meerdere literaire optredens gepland.

De optreedlocatie is aangegeven met borden en toegankelijk via het natuurgebied naast en oostelijk van het Fletcher-hotel. Tickets zijn met kortingsmogelijkheid verkrijgbaar via deze website.