Zes korte (Drentse) cultuurberichten
Waar blijft het geld voor literatuur in Drenthe?

Schrijvers die vriendelijk doen tegen journalisten

Jan Brokken interview
Vijf dagen na bezorging lees ik in de Volkskrant een interview van Sander Pleij met Jan Brokken. Pleij zet zwaar in:

'De schrijver ploetert in zijn eenzaamheid en wie schrijver in Holland wil zijn, ploetert nog ietsjes harder, zo blijkt uit het verhaal van Jan Brokken (70 jaren, 32 boeken, 16 talen). In Zuid-Europa geniet hij van de solidariteit onder schrijvers. In Nederland is dat wel anders, verzucht Brokken.'

De schrijver: 'Op het Boekenbal kwamen altijd tal van schrijvers op me af, want ik schreef grote coververhalen in de Haagse Post. De eerste keer dat ik er niet als journalist maar als schrijver kwam, liepen ze zonder te groeten aan me voorbij.'

Aansporing van de interviewer: 'In uw nieuwe boek wordt u anders op festivals met alle egards behandeld.'

De schrijver: 'Dat is in Italië. Hier is het op festivals haat en nijd. Heeft die een betere tijd? Krijgt zij meer aandacht? Hoe lang is de rij voor het signeren bij hem? Zo gaat het bij de fictieschrijvers, dat zijn enórme ego's die zich voortdurend op de voorgrond dringen.'

Later raakt de frustratie in het interview op de achtergrond. Maar het kwaad is dan al geschied en lastig te vergeten. Schrijvers doen niet zo maar vriendelijk. Ze moeten voordeel zien, willen ze hun klamme hand uitsteken en hun afgunst wegslikken. 

Ook goed om te weten: Brokken heeft een nieuw boek uit, Stedevaart. Zonder dat boek, een bundel reisverhalen, zou hij vermoedelijk niet voor de Volkskrant zijn geïnterviewd. Zijn frustratie is hier aardig bedoeld. Het is een geste, voor de interviewer.