Minder armoede. Maar de fuik blijft
Makelaar, een moeilijk beroep?

In beeld komen en blijven met Özcan Akyol*

Ozcan Akyol. Foto Anja van Wijgerden
Een persbericht van boekhandel Van der Velde in Assen waarin de komst op 9 maart van Özcan Akyol en Lévi Weemoedt naar de winkel wordt aangekondigd. De eerste zal daar geïnterviewd worden door de tweede. Aanleiding is de 85ste Boekenweek. Akyol is auteur van het Boekenweekessay Generaal zonder leger. Citaat uit het persbericht:

"Ooit raakte Özcan Akyol betoverd door de literatuur dankzij de onaangepasten, die zonder reden voor opwinding zorgden, en de polemische schrijvers die werkelijk iets teweegbrachten. Maar er is nog maar weinig literatuur die de sociale klasse van de schrijver ontstijgt: de moderne auteur richt zich vooral op zijn eigen cocon – de gelijkgestemden. Wanneer gebeurt het nog dat het hele land siddert na een publicatie? Het resultaat is dat de rebelse literatuur steeds meer terrein verliest en er voor mediagenieke luchtfietsers ruimte is ontstaan om het intellectuele discours te bepalen."

Nu wil het geluk dat ik Generaal zonder leger al enige tijd in bezit heb. Ik heb het essay zelfs al gelezen. Niet sidderend, maar met plezier. Wat goed uitkomt, want Akyol heeft het met onmiskenbaar plezier geschreven. Ik was nog niet van plan er iets over te schrijven, maar nu het onder de aandacht wordt gebracht om mensen naar boekhandel Van der Velde in Assen te lokken, wijk ik daar van af.*

Intrigerend is de zin dat 'voor mediagenieke luchtfietsers ruimte is ontstaan om het intellectuele discours te bepalen'. Interessant, omdat Akyol van alle mediagenieke luchtfietsers de meest mediagenieke is en daar in zijn essay ook prat op gaat. Sterker, hij raadt iedere schrijver aan met zijn of haar kop voor de buis of op Instagram te verschijnen.

Hiermee wordt verondersteld dat alle redacties van alle Nederlandse televisieprogramma's staan te trappelen om een schrijver in beeld te brengen. Als dat al waar zou zijn, wat wordt in die programma's dan van die schrijvers verwacht? Dat ze een spelletje doen. Dat ze een potje gaan staan koken. Dat ze zich laten knippen en scheren. Dat ze grappen maken. Dat ze een mening ventileren over een zaak of affaire waar ze zelf dondersgoed van weten dat ze er geen verstand van hebben. En dat ze vooral niet over hun werk praten.

Generaal zonder leger. Ozcan AkyolHet wordt vast een gezellige Boekenweekweek. Nog een aantal nachtjes slapen. Om de tijd te doden lees ik Generaal zonder leger gewoon nog een keer. Met de televisie aan.

#

* = donderdagmorgen, in de trein naar Amsterdam waar ik Mariët Meester ging interviewen, werd ik gebeld door Isabel Willemsen van de CPBN. Ze complimenteerde mij met 'het leuke stukje' en wees mij vervolgens op een embargo op het Boekenweekessay.

Ik zei niets van een embargo te weten. Ik had slechts het essay en het geschenk in de redactionele boekenkast aangetroffen, verder niets aan instructies en geboden. Daarbij, zo meldde ik, zag ik er geen kwaad in omdat boekhandel Van der Velde, net als de NTR, al was begonnen met reclame maken voor essayist Özcan.

Na wat over en weer praten, wist Isabel mij te overreden om de citaten uit het essay van Özcan Akyol te verwijderen, dit vooral om de spanning voor de lezer er nog een beetje in te houden. Kortom en met andere woorden, bovenstaand stukje is op verzoek van de CPNB aangepast. Dus als het onsamenhangend overkomt, ligt het daar aan. Met excuses.