Alleen politici hebben nog vertrouwen in Wildlands
Granate presenteert Gilgamesj-epos in Drents Museum

Bij Erwin Olaf in het Gemeentemuseum Den Haag

Ik bezocht de Erwin Olaf-tentoonstellingen in Den Haag. Eerst het oude werk in het Fotomuseum, daarna het nieuwere werk in het naastgelegen Gemeentemuseum. Op beide plekken was het schrikbarend druk. Fotografietentoonstellingen zouden wel eens de toekomst kunnen hebben. Het publiek was gemiddeld tien jaar jonger dan normaal in musea.

Erwin Olaf Den Haag
Erwin Olaf en ik gaan ver terug. Ik zie hem nog 'ons' lokaal van de School voor de Journalistiek aan de Ravellaan in Utrecht binnenstappen waar hij als oud-leerling kwam vertellen wat hij als oud-student op de SvdJ had geleerd. Frénk van der Linden en Tom Egberts deden hetzelfde. Introductieweek september 1984.  

Halverwege de gastles onderbrak Olaf, toen al geïnfecteerd met een flinke dosis passie, zijn chaotische verhaal over aandacht voor fotografie op SvdJ om een medestudente te complimenteren om haar prachtige ogen. Stella, heette ze. Misschien heet ze nog zo. Volgens mij kwam ze uit Noord-Brabant. Of hij haar een keer mocht fotograferen. Later dook ze eventjes op bij RTL.

De oude foto's in het Fotomuseum waren niet veel anders dan de foto's die het Groninger Museum in 2003 had laten zien: veel zwart-wit, een beetje barok, tegen het shockerende aan, maar steeds net binnen de lijntjes die bepalen waar schoonheid ophoudt en lelijkheid begint. Kortom, spelen met de tijdgeest en moraliteit. Olaf zat ten tijde van zijn expo in het Groninger Museum 25 jaar in 'het vak'.

Kijkend naar een zelfportret met sperma – Cum, 1985 – dreven mijn gedachten richting koning Willem Alexander, die recent zijn gezin door Olaf heeft laten fotograferen. Hoe zou zoiets gaan, vroeg ik mij af. Gaat dat gezin dan vooraf het werk van de geselecteerde fotograaf bekijken? Kijk: eerst deed hij iets met mongooltjes, maar later raakte hij gefascineerd door bondage en dwergen.

Het meer recente werk is kleurrijker, meer glamoureus en meer verstild. Alle modellen zien er bijna betrapt of bevroren uit, maar ogen toch nog gezond en blakend. Alsof ze met iets geheimzinnigs, raadselachtigs of verdorvens bezig waren en daar prompt mee zijn opgehouden omdat onverwachts een fotograaf langskwam. U wilt mij op de foto? Nou, vooruit. Doe uw werk.

De verrassing zat in zijn installaties: extreem vertraagde films van geënsceneerde foto- dan wel filmsessies met altijd weer fraaie modellen, ongeacht hun leeftijd. Hoe zou het toch met Stella en haar schitterende ogen zijn? En ook: mooi dat Olaf, die bij mijn weten nooit journalist is geweest, na de SvdJ een succesvol kunstenaar werd en altijd in beweging is gebleven. Te zien tot en met 12 mei.