Leest 'De heilige Rita' van Tommy Wieringa
Gezocht: scholen waar ze het Wilhelmus willen zingen

Mijn uren met Richard Klinkhamer

Zaterdag mag ik een bijdrage leveren aan festival Het Grote Gebeuren in Groningen. Bedoeling is dat ik een 'panel' plaatsneem om te praten over Richard Klinkhamer (1937 – 2016), schrijver van boeken met titels als Gehoorzaam als een hond, Kruis of munt en Woensdag gehaktdag. Andere panelleden zijn Özcan Akyol, Charlotte Mutsaers en Albert Secuur. Bram Douwes mag er voor zorgen dat we elkaar niet voor de voeten lopen en naar de mond praten.

Richard Klinkhamer in zijn tuin Anne Marie Kamp
Ik heb vele uren met Klinkhamer doorgebracht, te veel misschien wel. Ik heb een aantal van zijn boeken gelezen. Ik heb tot tweemaal toe het boek gelezen dat Martijn Meijer over hem heeft geschreven. Ik de televisieprogramma's bekeken waarin hij mocht opdraven. Ik heb hem telefonisch gesproken. Ik heb met hem gecorrespondeerd. Ik ben een keer bij hem op bezoek geweest toen hij weer in Amsterdam woonde, in 2007, zes jaar na zijn veroordeling voor het doodslaan van zijn vrouw.

Dat interview staat mij nog voor de geest, omdat Klinkhamer mij in zijn woning in de Egelantiersstraat in de Jordaan dwong een papier te ondertekenen, een overeenkomst waarin ik beloofde dat ik geen onzin over hem zou schrijven - hij had mijn soort niet hoog zitten. Terwijl ik met dat papier in mijn handen op zijn bank zat, maakte hij ineens een foto, zeggende dat hij een paar Joegoslaven op mijn dak zou sturen als ik mij niet aan de overeenkomst zou houden.

Een week nadat het interview in de krant was verschenen, ontving ik op de redactie in Groningen een envelop met een harde inhoud. Na opening bleek er een kaartje in te zitten waarop Klinkhamer in hanenpoten zijn reactie op het stuk had gekrast. Een van de dingen die ik zaterdag graag zou willen vertellen is wat Klinkhamer mij toen schreef. En dan wil ik ook die kaart kunnen tonen, als bewijs. Anders zal niemand mij en Klinkhamer willen geloven.