Hitler op de trap, thee voor de moffenmeid
Wat een tentoonstelling aantrekkelijk maakt

Culturele Gemeente Emmen eindigt in Bloei!

Bloei
Emmen heeft nog een week te gaan als culturele gemeente van Drenthe,  zaterdag is er Grondfest en een dag eerder tijdens de officiële opening van theater Atlas volgt de aflossing door de gemeente Tynaarlo. Daarop vooruitlopend speelde zich zondag in datzelfde Atlas-theater voor zo'n vierhonderd kijkers de finale af van de theatertoer Bloei!

Als ik het goed heb begrepen, beoogde Bloei! een terugblik op wat zoal de afgelopen twee jaar in Emmen de kop boven het maaiveld heeft gestoken. Big Band Emmen en het Kamerorkest Emmen hadden daartoe een programma in elkaar gezet waarbij Wouter Kalkman en Isa Zwart als gidsen fungeerden.

Het verhaal dat Kalkman en Zwart mochten vertellen was niet al te spannend: een vertrouwde samenvatting van de overzichtelijke geschiedenis van Emmen. Denk aan Onderweg naar later, maar dan overdekt en minder theatraal. De opening, fragmenten uit de natuurdocu De Drentse Wildernis, was echter nog behoorlijk bombastisch, vooral door de muziek van Kees Hendriks en Erwin Budike.

Daarna werd het – gelukkig – kleiner. Eerst dankzij Bert Kamping die zijn gedicht Van Goede Grond mocht voordragen, waar alles eigenlijk mee is begonnen. Daarna dankzij Annemiek Drenth die Kalverliefde, haar inzending voor het Drèents Liedtesfestival, mocht zingen, en dat heel behoorlijk deed, een niet al te best afgestelde geluidinstallatie in het theater ten spijt.

Daarna gebeurde nog veel meer. Ik wil het niet allemaal opsommen, er zijn ook andere dingen op de wereld die tijd en aandacht verdienen, zo zou ik eigenlijk moet stofzuigen en de nieuwe roman van Auke Hulst heb ik ook nog niet uit, terwijl die deze week verschijnt. Wat ik wel wil noemen is een uitvoering van De veleta door 't Aol Volk, waarbij ineens eerdergenoemde Isa Zwart tussen de dansers op dook.

Toen dat gebeurde, begon ik iets in Bloei! te zien, misschien was dat zelfs de bedoeling. Ik zag Zwart als sprankelend meisje op klompen tussen het oude volk in Emmen. Ze wilde dansen, dat zag ik ook, maar een jongen van haar leeftijd was er niet, vermoedelijk hing hij weer eens rond bij zijn voetbalveldje van kunstgras, want zo zijn de jongens in Emmen, enfin, alleen die ouwe lui waren er. Ik dacht: zo gaat het, om aan de bak te komen moet zo'n meisje weg uit Emmen, weg uit Zuidoost-Drenthe, de wereld in, hup, weg.

Dat drama bleef ons uiteindelijk gespaard, helaas ook dramaturgisch. Wat er wel gebeurde was dat de jonge danseres niet alleen de rol van 'de jeugd' op haar schouders kreeg, maar daarnaast ook nog eens de Veen-Drenten moest vertegenwoordigen, in Bloei! neergezet als ruig, plat-pratend volk dat plezier zoekt waar het niet is en spuugt op de snakkerige Zand-Drenten, in dit geval vertolkt door de hoofdschuddende Wouter Kalkman.

Uiteindelijk kwam alles goed. Er werd in canon gezongen, er werd meegeklapt. Zwart, die onlangs nog de eerste prijs won tijdens het Gooi Maar In Mijn Pet-festival en eerder ook al opviel in de Loods13-voorstelling Niemand wil in Emmen wonen, overhandigde uiteindelijk het eerste exemplaar van de uitgave Canon van de gemeente Emmen aan wethouder Bouke Durk Wilms. Tot slot werd het lied Zuidoost Drent van Jaap Lamfers gezongen, zonder Jaap, die er tijdens Grondfest wel bij is, vermoedelijk.

Omdat ik namens stichting Gemeentedichter Emmen gratis exemplaren van de gedichtenkaart Emmen in verzen mocht weggeven, posteerde ik mij na afloop bij het gevaarlijke trapje, bij de uitgang van het Atlas-theater. Die kaarten, met daarop 21 gedichten van 21 dichters bij 21 plaatsen in de gemeente Emmen met 21 QR-codes naar 21 internetfilmpjes bij die 21 gedichten, was ik zo kwijt, wat mij niets verbaasde. Wat mij wel verbaasde was dat bezoekers mij bedankten voor iets waar ik in wezen part noch deel aan heb gehad: "Een prachtige middag. Fantastisch. Echt heel mooi. Geweldig. Dank u."