Het knikje van SAME en BOOGIE boven de N34
Het kunst- en cultuurklimaat van de toekomst

Nog even over 'De Hokjesman' en de Drenten

Afgelopen dagen werd in Drenthe druk nagepraat over het bezoek van De Hokjesman aan Drenthe en de bijbehorende uitzending van 1 april. De makers van het televisieprogramma kregen daarbij veel lof toegezwaaid, zowel voor het camerawerk als voor de benadering van het onderwerp, de inwoners van Het Oude Landschap.

In de nazit ging het onder meer over de beelden uit 'mooi rustig' Zwartemeer, waar tijdens het bezoek van Michael Schaap de zon volop scheen en toch donkere wolken aan de hemel bijeen werden gedreven. "Zit er nog wel toekomst in? Denkt u dat er nog wat gaat veranderen? Werkgelegenheid…", vroeg Schaap. "Ik denk het niet", antwoordde een vrouw, haar hoofd schuddend.

De Drenten 1
Maar het ging vooral over het gesprek met schaapherders Albert Koopman en Marianne Duinkerken op het Balloërveld. Waarbij Koopman de archetypische zwijgende Drent speelde en Duinkerken haar ergernis etaleerde over het gebrek aan vertoon. Ze deed haar beklag over de zwijgzaamheid, vervlakking en gelatenheid. En raakte vervolgens geëmotioneerd.

Werd onze herderin overvallen door de eenzaamheid op de Drentse heide? Was ze gekwetst door een melancholische man die praten maar onzin vindt? Moest ze terugdenken aan haar vader die met een bocht om Drenthe heenreed? Of kwamen de tranen ineens, op een ongelukkig moment, net nu die cameraploeg voor haar neus stond?

Is er bewijs dat emoties direct verband houden met de woorden die daaraan vooraf zijn gegaan?

We weten ook dit niet. We kunnen ook dat niet met zekerheid zeggen. We kunnen alleen gissen naar wat in een ander zijn hoofd rondspookt en in haar hart draagt. We vullen de gaten die ons worden getoond. In dit geval daartoe aangezet door het montageteam van VPRO's De Hokjesman. Mooie televisie.