Previous month:
maart 2015
Next month:
mei 2015

Leest 'De onderwaterzwemmer' van P.F. Thomése

 

Leest met klamme handen De onderwaterzwemmer, de nieuwe roman van P.F. Thomése. Uitgeverij Atlas Contact heeft in afwachting van de verkiezing tot boek van de maand alvast zelf een animatie gemaakt. Vrijdag, deo volente, een recensie in Dagblad van het Noorden en de Leeuwarder Courant.


De oogst van Record Store Day

Zaterdag was het dus Record Store Day. Wereldwijd werd in meer dan 2000 platenzaken in Europa, Noord-Amerika, Australië en Azië gememoreerd dat consumenten, ondanks iTunes en Spotify, nog steeds in ouderwetse winkels met ouderwets personeel bij ouderwetse kassa's in ouderwetse winkelstraten muziek kunnen kopen.

Record Store Day

Zelf formuleren de initiatiefnemers van Record Store Day het iets anders: 'een dag waarop muziekliefhebbers bij elkaar komen om de kunst van muziek in de onafhankelijke platenzaak te vieren.'

In Emmen is zoiets een opgave. Wie in Emmen in een winkel voorgespeelde muziek wil kopen, moet daarvoor naar boekhandel Plantage Vermeer, naar Blokker of V&D. De eerste twee winkels zou je nog onafhankelijk kunnen noemen, omdat ze bestierd worden door zelfstandige ondernemers onder de herkenbare vlag van een keten, net als de winkels van Plato, maar voor V&D gaat die vlieger niet op.

Komt bij dat het plekken zijn waar vooral andere spullen worden verkocht, het slinkende assortiment cd's gaat als bijproduct over de toonbank, terwijl het tijdens Record Store Day vooral om vinyl lijkt te draaien.

De enige plek in Emmen waar nog vers vinyl gekocht kan worden is de Media Markt. Maar dat is ook niet bepaald een platenzaak, laat staat een winkel waar 'muziekliefhebbers bij elkaar komen om de kunst van muziek te vieren'. Desondanks: twee elpees gekocht zaterdag in Emmen, in de Media Markt. Een van Bill Withers en een van Funkadelic. Voor 10 euro per stuk.

Dat hebben we thuis uiteraard gevierd.


Oog in oog met Jan Cremer

Ineens is hij weer overal. Op televisie, op de radio en in de kranten. Jan Cremer, de man van de onverbiddelijke bestseller, de kunstnozem, het woeste beest. Dit keer niet vanwege zijn literaire avonturen, maar omdat in museum De Fundatie in Zwolle een grote overzichtstentoonstelling is te zien met zijn schilderijen.

Cremer De Fundatie
Zondag gaat Cremer in verf. 1954 -2014 open voor het publiek. Voor het zover is moet nog marketing worden bedreven – je hebt een winkel, of je hebt geen winkel. Na de landelijke kranten en de televisie, was het donderdag de beurt aan de provinciale, regionale en lokale media: RTV Oost, Noord-Hollands Dagblad, De Swollenaer, De Peperbus, een trits fotografen.

En dus ook Dagblad van het Noorden. Morgen meer, in de krant.


Zes letters maken Retropop veel aantrekkelijker

Kaartjes Retropop
Normaliter heb ik beslist geen haast om aan kaartjes te komen voor Retropop. Tijdens het festival in Emmen wordt mij te veel oude prak geserveerd. Maar voor de eerstvolgende editie op 13 juni ziet het affiche er wel aantrekkelijk uit, voor een deel althans. Een kwestie van slechte smaak? Of heeft het te maken met het klimmen der jaren? Met het ouder worden, komen de gebreken. Et cetera.

Wat mij over de streep heeft getrokken is niet de komst van Douwe Bob, Afterpartees, Rondé en Jett Rebel – zeg maar de urgente namen, waarbij niemand precies kan uitleggen wat urgent in de popmuziek betekent. En ook niet het vastleggen van Tom Jones, Het Goede Doel, Clouseau, Ed Kowalczyk en Van Dik Hout. Toen deze 'acts' nog fris waren vond ik ze muf. Eens een eigenwijze zeur altijd een eigenwijze zeur. Geloofwaardigheid is ook iets waard.

Er zijn twee namen waar ik oprecht nieuwsgierig naar ben: ABC en OMD. Zes letters.

ABC omdat ik mij zo moeilijk kan voorstellen dat het Martin Fry aan de Rietplas in Emmen gaat lukken om The lexicon of love tot leven te wekken, zonder de orkestband van Trevor Horn. Omdat ik hoop en bid dat Fry, misschien op een dag, integraal het album Beauty stab durft te brengen. Omdat ik wil weten of hij het lef heeft géén When Smokey sings te spelen maar wél So hip it hurts.

OMD omdat hun laatste twee albums, History of modern (2010) en English Electric (2013) zeker geslaagd mogen heten. Een gedenkwaardige voortzetting van het niveau dat eind jaren zeventig, begin jaren tachtig werd bereikt, zeg maar voor de ellende van Junk culture (1984) en Crush (1985). De mogelijkheid dat de heren Dazzle Ships van begin tot eind willen uitvoeren, een heel veld luisteraars verbazen met geratel, bliepjes en piepjes, alleen al dat is 45 euro waard.

 


Nu jij nog, Nico Scheepmaker

Frits Abrahams stond recentelijk in een van zijn columns stil bij Nico Scheepmaker en merkte op dat veel van wat Scheepmaker schreef de tand des tijds goed heeft doorstaan. De uitdrukking 'tand des tijds' is hier door mij ingevoerd, Abrahams zou zulks nooit doen, die weet beter. Enfin, vooruit met het paard, de weg is nog lang en vol kuilen. Ik wilde weten of Scheepmaker inderdaad nog goed te lezen is.

Scheepmaker
Via Boekwinkeltjes bestelde ik op verschillende adressen een bundel Trijfels en de bloemlezing De gedichten. Beide boeken werden kort achter elkaar mijn kant opgestuurd met de waarschuwing dat ze niet door de brievenbus konden. En inderdaad: De Trijfels trof ik aan tussen de schimmel in mijn eeuwig openstaande fietstas. Voor De gedichten moest ik naar een Kiala-afhaalpunt.

Ik wist niet dat we het in Emmen hadden, een Kiala-afhaalpunt, maar het bleek gevestigd in Tabaktief Ray en Betty, even voorbij boekhandel Plantage Vermeer aan de Noorderstraat.

De kassamevrouw die Betty kon zijn, begon aandachtig mijn uitgeprinte email en identiteitskaart te bestuderen. Kort daarna toverde ze een zorgvuldig ingepakt pakket tevoorschijn. Het zag eruit als een halve kilo drugs zoals die in vaak Amerikaanse televisieseries in kofferbakken wordt aangetroffen, maar dan in een een veel grotere hoeveelheid – die drugs, niet de gedichten.

Thuis aangekomen was het een gedoe om De gedichten uit te pakken. Overal extra papier en heel veel cellotape. Maar na enig sjorren en snijden kon ik beginnen te lezen. Het allereerste gedicht was als opdracht genoteerd:

Naarden, 20 oktober 1991: 'Zo maar van je zoon en vrouw/ voor zoveel jaren goede trouw/ waar ik soms niet eens in geloven wou/ en waarvan jij zelfs niet geloofde/ dat-ie ons zo ver brengen zou'.

Die man is nog niet klaar met Sinterklaas, dacht ik. En ook: Nu jij nog, Nico Scheepmaker. De Trijfels kunnen wel wachten.


Zomerzinnen kiest voor sport in Emmen

ZomerZinnenZomerzinnen staat dit jaar grotendeels in het teken van sport. Het literair festival strijkt daarvoor neer in het voetbalstadion van Emmen. Voor het evenement komen 20 juni onder anderen Michel van Egmond, Wim Kieft, Evert ten Napel, Bert Wagendorp en Thijs Slegers naar Zuidoost-Drenthe. Ook vastgelegd zijn Herman Sandman, Tieme Woldman, Martin Bons, Bert Wagendorp, het Light Verse Collectief, Annelies Verbeke en Kees ‘t Hart. Dinsdag meer in Dagblad van het Noorden.


Bij het Werkman-monument van Armando

Werkman Monument
Vandaag wordt in Groningen herdacht dat Hendrik Nicolaas Werkman bij Bakkeveen in opdracht van de Duitse bezetter in 1945 is gefusilleerd. Dat gebeurt met lezingen in De Der Aa-kerk, maar ook met de opening van een tentoonstelling over leven en werk van H.N. Werkman in het Groninger Museum.

Op weg naar het museum en de kerk passeerde ik op de fiets bij de Heresingel in Groningen het Werkman-monument dat Armando in 1995 mocht maken voor de drukker-kunstenaar. Je zou het een lomp en lelijk ding kunnen noemen.

Maar denkend dat Werkman in april 1945 als kunstenaar aan de vooravond van zijn ‘doorbraak’ stond. En pas daarna in binnen- en buitenland werd erkend als een reus in zijn soort is de half afgezaagde eik van brons, vijf meter hoog, goed gevonden. 


Bomen kunnen niet rennen

Poolshoogte2
Job van Schaik sprak voor Dagblad van het Noorden met de filosoof en bosbouwer Wouter Oudemans over diens boek Plantaardig – Vegetatieve filosofie. Er vloeide een opmerkelijk interview uit voort dat vandaag, ter gelegenheid van de Maand van de filosofie, een plek in de cultuurbijlage Vrijdag heeft gekregen. Ter aanprijzing volgen hieronder twee alinea's:

,,Bomen en planten zijn heel raar’’, zegt Oudemans. ,,Het zijn extreem slimme wezens, maar ze hebben wel een beperking: ze kunnen niet rennen.’’ Hij schaterlacht. ,,Aan de andere kant zijn ze soms juist ontzettend snel in hun reacties. Kijk naar hoe een springbalsemien zijn zaad verschiet: dat knalt eruit!’’ De afstand tussen mensen en bomen is kleiner, dan hij altijd had gedacht, ontdekte de filosoof. ,,Zij proberen, op hun manier, ook te overleven en wenden daar alles voor aan wat nodig is.’’

De strakke scheidslijnen die wij mensen gewend zijn te trekken tussen mensen, dieren en planten, of tussen natuur en cultuur, zijn in werkelijkheid poreus, betoogt Oudemans in Plantaardig. De taal en het begrippenapparaat waarmee wij de wereld te lijf gaan en overzichtelijk pogen te houden, roept een schijnordening op. Als je de plantenwereld bestudeert, wordt dat nog duidelijker. ,,Neem bijvoorbeeld ‘identiteit’. Wat is nou een boom? Het blad, het hele ding of de opeenvolging van generaties?’’