Previous month:
december 2012
Next month:
februari 2013

Over 'Schraal grondgebied' van Adrie Krijgsman

AdriKrijgsmanSchraal grondgebied, de nieuwe dichtbundel van Adrie Krijgsman uit Assen heeft een motto van geo-poëet Kenneth White meegekregen. Die stelt dat gedachten als een landschap kunnen zijn, met velden en stromen. Vanuit dat idee doen ook de gedichten van Krijgsman aan een landschap denken: soms onheilspellend en ondoordringbaar, soms goed voor verrassende vergezichten en ontdekkingen.

De grondtoon is weemoedig, als van een banneling die weet dat het paradijs voorgoed verloren is gegaan. Het zal een kwestie van smaak zijn, maar hier en daar wordt de mensenhand node gemist. De ongetemde natuur is een mooi ding, in de poëzie draait het ook om ordening, om spitten, harken, zaaien en met vuil onder de nagels onkruid wieden.

Titel Schraal grondgebied Auteur Adrie Krijgsman Uitgever www.adriekrijgsman.nl


Over 'Winter in Waterland' van Aafke Steenhuis

AafkeSteenhuisNa het succesvolle Het lied van de Eems uit 2011 komt Aafke Steenhuis (Delfzijl, 1946) nu met haar ’schaatshooglied’ Winter in Waterland. Het is een met zorg uitgegeven boek waarin middels tekeningen en tekst wordt verteld over een schaatstocht door Noord-Holland. Zoals altijd komt Steenhuis daarbij ook in het echte Noorden terecht, of meer precies het Groningen waar ze is opgegroeid.

De tekeningen – soms in zwart-wit, soms in kleur – verwijzen naar het expressionisme van De Ploeg en hebben iets naïefs. Haar tekst, zelf spreekt ze van een prozagedicht, is melancholiek en boven alles lyrisch: ’Ach, wat duurde het najaar lang. Maar Nu! Aan alle kanten is er ruimte, vrijheid. Alles kan. De wereld ligt weer open, ik kan naar het noorden, zuiden, naar vroeger en vooruit. Naar nieuwe vergezichten.’

Titel Winter in Waterland. Een schaatshooglied Auteur Aafke Steenhuis Uitgever Philip Elchers


Over 'Ga nu *** slapen!' van Adam Mansbach

GaNuSlapen2013 is uitgeroepen tot het Jaar van het Voorlezen en hoe kan dat beter ingevuld worden dan met een voorleesboek over voorlezen voor, eh, ouders. Adam Mansbach scoorde vorig jaar, na een slimme campagne, in de Verenigde Staten een bestseller met zijn prentenboek Go the fuck to sleep, waarin de verteller vloekend en tierend én op rijm al voorlezend een kind in slaap probeert te krijgen.

In de Nederlandse vertaling komt geen vloek voor. Er is voor een typografische oplossing gekozen: een bom, een bliksemschicht en een doodshoofd. Dat zou je slap kunnen noemen, ware het niet dat de inhoud van het boek zo aangenaam subversief is en tegelijkertijd uiting geeft aan de razernij die jonge ouders soms overvalt als het kleine spul het verdomt zich over te geven aan de noodzakelijke, dagelijkse omhelzingen van Morpheus.

Titel Ga nu *** slapen! Auteur Adam Mansbach Uitgever Leopold


VSB Poëzieprijs voor Ester Naomi Perquin

CelinspectiesEster Naomi Perquin (1980) is uitgeroepen tot winnaar van de VSB Poëzieprijs 2013. Ze krijgt de jaarlijkse prijs voor de beste Nederlandstalige dichtbundel (25.000 euro) voor Celinspecties. Dat is gisteravond in Utrecht bekendgemaakt. De jury spreekt van 'een bundel van noodzaak, verlangen en schitterend mislukken'.

"Perquin schept met een verraderlijk luchtige toon en onvoorspelbare wendingen een gelaagde ruimte in haar bundel. Het taalgebruik is soms soepel als spreektaal, dan weer geraffineerd en virtuoos." De winnares, ooit begonnen bij festival Doe Maar Dicht Maar in Groningen, baseerde de gedichten in Celinspecties op de jaren dat ze als bewaarder in een gevangenis werkte. Andere genomineerden waren H.H. ter Balkt, Luuk Gruwez, Sybren Polet en Menno Wigman.


Over 'Ericana', de nieuwe van Daniël Lohues

EricanaDankzij een stiekeme speling van het lot – en een hand over het hart – ligt hier de nieuwe Daniël Lohues, Ericana. (Weer een goede titel, weer goed artwork, goed gezongen ook. Release 15 februari. Theatertour start volgende week in Hardenberg. Einde dienstmededeling.) Het plezier is tijdelijk. Tot het album terug moet naar de specialist die voor Dagblad van het Noorden een recensie zal schrijven. Soms zou je willen dat je een ander was.

Het is een voorrecht om poprecensent voor Dagblad van het Noorden te zijn, maar als het Daniël Lohues betreft niet altijd eenvoudig. Omdat Lohues in het Noorden zo'n beetje gelijk staat aan The Beatles – volgens kenners het beste dat popmuziek heeft te bieden en zelfs op mindere momenten veel beter dan de rest. Ga die de maat maar eens nemen. Voor je het weet zegt half Erica het abonnement op.

Wat ook lastig is, is het hoge tempo waarin Lohues zijn platen uitbrengt. Meestal aan het begin van het jaar, rond een nieuwe theatertournee. Dat gaat al zo sinds 2006, sinds Allennig. Terwijl er nauwelijks geld mee te verdienen valt. Ericana is zijn achtste solo-album, het werk met Skik en de Louisiana Blues Club buiten beschouwing gelaten. Je hebt de een nog niet uit de cd-slede gewipt of de ander is alweer klaar. Waarom kan niet iedereen ter onthaasting een postzegelverzameling bijhouden?

(Moet ineens denken aan de Bart Moeyaert (1964), de Vlaamse schrijver van ongekend intense boeken, ook enorm productief. Die tijdens een interview geschokt reageerde op de vaststelling dat hij in 28 jaar veertig boeken had gepubliceerd. "Hoezo veel? Dit is mijn werk, mijnheer. Ik heb zelf het idee dat ik nog maar net ben begonnen. U bent er toch niet op uitgekeken?")

Een recensent moet er iets van vinden. Nieuw werk in een context plaatsen. Vergelijkingen trekken met vorige meesterwerken en afzetten tegen de eeuwigheid. Plaat van het jaar! Het publiek waarschuwen voor een kat in de zak. De beste uitvinding sinds de ontdekking van derivaten door de woningbouwvereniging! Of aansporen in tijden van crisis toch vooral op de bestelknop te drukken:

"Omdat ….* met …* bewijst dat hij/zij* nog zoveel meer te vertellen heeft, en troost/vermaak/inzicht* biedt. Wat zeer welkom is in deze barre en verwarrende tijden, juist nu we troost/vermaak/inzicht* zo hard nodig hebben. (*Naam en titel invullen op de stippellijn, doorhalen wat niet van toepassing is.)

Een 'artiest' wil het ondertussen niet altijd lezen. Een 'artiest' acht promotie hoger dan kritiek. Een 'artiest' vreet zich de nagels van de vingers als door het laatste het eerste teniet wordt gedaan. Terwijl de 'artiest' toch ook wel weet dat niet alle kinderen in het gezin even geliefd kunnen zijn, dat mindere nummers erbij horen om de goede nummers te benadrukken. Dat meningen gratis zijn.

Wat zoal opvalt bij beluistering van Ericana? Dat het letterlijk en figuurlijk een album is, een verzameling schijnbaar losse nummers die niet eerder zijn uitgebracht. Een plaat die binnen de beperkingen van de popmuziek een grote verscheidenheid aan inspiratiebronnen verraadt: late Beatles, de Stones uit de jaren zeventig, Tom (Wat niet kan is nog nooit gebeurd) Petty, de Britpop van Oasis. En vooral Lohues zelf, de nimmer uit te putten bron van Erica lekker water.

Hij gaat op Ericana van klein naar groot, tot bijna theatraal, om niet te zeggen bombastisch, in Onderweg naar Idaho. Schakelt terug naar zoete kleinkunst op Liefzeer, waarin meer woorden zijn gestopt dan volgens de wet is toegestaan. En vervolgt verrassend jolig met Ik haal mij 'n hond op en A'joe verkleden as schaop. Of die twee laatste nummers over vijf jaar nog boeien, vertelt de glazen bol niet. Op dit moment behoren ze tot de hoogtepunten van Ericana.

Een recensent moet al die nummers nalopen, beoordelen, bespreken en beschrijven binnen een ruimte die in Dagblad van het Noorden schaars is. Een tijdelijk bezitter van Ericana (for promotional use only, NOT FOR SALE) kan zonder beletsel over de gitaren beginnen, die fantastisch worden bespeeld of zo zijn opgenomen. Je weet het niet, je kunt het niet zeggen. Je gokt maar wat, en doet alsof je er verstand van hebt.

Daarmee zijn we beland bij een nadeel van dit promo-exemplaar: er zit geen aanvullende informatie bij. Dus heeft het geen zin Bernard Gepken tot de Johnny Marr van Nederland uit te roepen en Guus Strijbosch te prijzen voor het subtiele plukken aan de contrabas, want ook over de personele bezetting weet ik niks. Misschien heeft Lohues alles zelf opgenomen, bij hem thuis. Wat heel goed zou kunnen. De raadsels zijn de wereld nog uit. Dat moet vooral zo blijven.

Weiteveen komt voorbij, over een dorp hier niet ver vandaan. Door iemand die er geboren is ooit getekend met de zegswijze 'Hier eindigt het mensdom, hier kweekt men apen'. Lohues zet zijn liefste stem op en schildert het dorp af als paradijs op aarde, waar iedereen kan zingen. Blauwe maondag volgt, een miniatuurtje voor banjo, eerder uitgebracht als gratis download met de belofte dat je in het nummer de kachel kunt horen branden. Of de jeneverstokerij pruttelen.

Met Allennig moe'j t ok kunnen breekt een aansteker-moment aan. Hoe zal hij dat aanpakken in de theaters, waar roken verboden is? Met de mobiele telefoon? We zijn nu halverwege Ericana, nog zes nummers te gaan. Waaronder Dan be'j pas vrij, waarin meer gitaarclichees zijn gestopt dan Brinsley Schwarz ooit kon bedenken. Anders wa'j der nou ja wel is geschreven als tune voor een niet-bestaande televisieserie. Dit lijkt niet het beste deel van de plaat. Maar ik heb dan ook smaak noch verstand, ik begreep ook niets van Friends en Seinfeld.

O, let op. Stoelen recht. De landing wordt ingezet.

Met Ach, mien wichie toch, een klein en fijn troostlied voor alle leeftijden. En daarna met Mariël, een ode aan een meisje zoals Lohues ze graag schrijft en dus al een paar keer geschreven heeft, dit keer voor  jazzgitaar. Hoe zou het toch met Marijke Brouwersma zijn, of hoe heette ze? Blauwe lucht weet nog meer te bekoren, vanwege de bijpassende atmosferische, vooruit, sfeer. Het slot, Arcadië, is zelf zeer geslaagd, omdat Lohues hier probeert grenzen in geluid te verleggen. Wat altijd goed is voor iemand die eerder heeft bewezen meer te zijn dan een vakman.

En dan is het allemaal voorbij, en afgelopen. Dan staat de eeuwige draaiende cd-speler weer stil. Tot er weer een nieuwe plaat kan worden opgezet. R.Kelly – kom er maar in! Write me back.

Goddank hoef ik hier niks over te schrijven.


Loflied op Dichter des Vaderlands Ramsey Nasr

MiHaveEenDroomRamsey Nasr kreeg de afgelopen vier jaar als Dichter des Vaderlands veel kritische reacties te verwerken. Hij liet een slectie als collage afdrukken in Mi have een droom, zijn donderdag te verschijnen afscheidsbundel met gedichten, teksten en dagboekfragmenten. Een paar zinnetjes, om een idee te geven, geuit na de publicatie van het gedicht Broeders van liefde waarin Nasr op het seksueel misbuik in de internaten van de kerk reageerde:

"Wat een onbenul, dit gedicht waar hij zijn eigen fantasieën in lijkt te verwoorden. Aanbidt hij zelf ook geen pedofile profeet?" En: "Broeders van liefde zal niet zonder gevolgen blijven. Een gedicht waarmee je dankzij de VARA een Hollandse kristalnacht mocht inleiden." En: "Wij gelovigen, Ramsey Nasr, zullen nog ademen als jij en je hysterische hordes allang vergeten zijn."

Zo gaat het nog even door.

Broeders van liefde is geen toonbeeld van subtiliteit. Het verwoordt op cynische wijze een grof schandaal: 'pak nu het hoofdje. leid het zacht omlaag/ tot aan de uitgang onzer naastenliefde/ schuif het, prop het erdoor desnoods, niet bang zijn./ vandaag mag het, er zijn geen ouders bij.' (…) 'ze zeggen: god werkt slechts met onze handen./ wel god, dit kun je dan: een kind van acht/ mishandelen en jaar na jaar verkrachten.'

Nasr schreef zijn gedichten als Dichter des Vaderlands vanuit de emotie van de actualiteit. Maar, zo blijkt uit de dagboekaantekeningen, er ligt ook een grote persoonlijke verontwaardiging aan ten grondslag, soms mede bepaald door gepassioneerde moraliteit en zijn Palestijnse afkomst.

Het sterkst kwam zijn woede naar voren in het gedicht Mijn nieuwe vaderland, geschreven bij de installatie van het kabinet Rutte I, mede mogelijk gemaakt door VVD, CDA en PVV. Hij begint met de regels van Tollens 'Wie Neerlands bloed in d'aders vloeit/ van vreemde smetten vrij.'

Nasr vervolgt: 'Ik eer mijn leiders hemelhoog/ en 't hoogst zit een fascist/ die u en mij zolang gedoogt –/ zolang als hij beslist.// Beschermt gij leiders, onze grond/ waar vreemde adem gaat/ gij die zo rein zijt, kerngezond/ en zuiver op de graat./ Wij smeken om een harde hand/ in aangewreven haat/ Behoud voor 't lieve vaderland/ de blanke natiestaat.// Braak uit, gij vrienden, vrij van zin/ uw krop, uw kreet, uw gal./ Niets is taboe en niets te min/ uw bagger minst van al./ Verneder dus wat u niet zint/ sla stuk wat niet bevalt/ laat zien hoe u dit land bemint/ omhels het op zijn smalst.'

Ook niet mis te verstaan is Uit nutteloze noodzaak, voorgedragen bij de opening van festival Oerol, op het moment dat het nieuws over bezuinigingen als een fragmentatiebom was gedropt. Het gedicht staat bol van adrenaline, opgewekt door de miskenning van wat kunst vermag: 'en als ik verstijf op mijn savanne/ van bedreigend vrije tijd/ als ik mijzelf vervloek/ om dit uitzicht zonder eind/ dan huil ik niet, dan schreeuw ik niet/ ik hang mij zelf niet op/ maar pak een pen/ en schrijf u dit gedicht.'

Zowel Broeder van liefde als Mijn nieuwe vaderland en Uit nutteloze noodzaak is geschreven in 2010. Na dat jaar verbreedde Nasr zich als Dichter des Vaderlands. Hij schreef behalve gedichten zijn furieuze Malieveld-toespraak Op cultuur zet je een Ork en het opiniestuk Normen en waarden. Ook deed hij uitgebreid verslag van zijn reis naar Peking, waar Nederland gastland was op de boekenbeurs, en van zijn verwarrende ontmoeting met Ai WeiWei die hem op het hart drukte zijn toon nooit te verzachten.

Dat laatste is nogal een opgaaf, alsof met mildheid minder bereikt kan worden. Los daarvan, Mi have een droom laat zien dat Nasr met zijn emotionele, bevlogen geluid de afgelopen vier jaar iets bijzonders heeft neergezet. Noem het de rehabilitatie van het gelegenheidsgedicht. Het genre dat in de vorige eeuw door het vrije vers werd weggedrukt, beschikt over verrassend veel zeggingskracht, blijkt uit zijn bundel met vaderlandse gedichten.

RamseyNasrMaar daar blijft het niet bij. Nasr laat meer na. Zoals – of eigenlijk: vooral – Hier komt de poëzie!, een doos met zeven cd's waarop hij 350 gedichten uit acht eeuwen voordraagt. Van Hendrik van Veldeke uit de tweede helft uit de 12de eeuw tot en met het gedicht dat hij vorig jaar in tranen voorlas bij de uitvaart van Gerrit Komrij. Vertellend over Hier komt de poëzie! in het televisieprogramma Kunststof, omschreef Nasr zichzelf als een dwergje op de schouders van de reus Komrij, die met zijn bloemlezingen het enorme erfgoed toegankelijk had gemaakt.

Op de cd's zet Nasr het werk van Komrij voort. Door voor te dragen wekt hij gedichten voor een groot publiek weer tot leven. In het geval van Hendrik van Veldeke en zijn tijdgenoten leidt het aanvankelijk tot een merkwaardige ervaring, omdat we diens spreektaal niet kennen en er dus maar wat verzonnen wordt. Gaandeweg drijft de scepsis naar de achtergrond. Nasr slaat zijn luisteraars een arm om de schouders en leidt ze mee door het dichtbegroeide bos, voor een overweldigende ervaring.

Veel poëzie is geschreven om voor te dragen – en als ze dat niet is, is er altijd nog zoiets als de innerlijke stem die tijdens het lezen meespreekt.  Aangekomen aan het einde van de negentiende, begin twintigste eeuw wordt de prestatie nog indrukwekkender. De acteur Nasr doet dan dichters als Gorter, Kloos, Verwey, Leopold, Boutens en Dèr Mouw, op papier niet altijd makkelijke jongens, met zijn voordrachtskunst en inlevingsmorgen werkelijk alle eer.

DichterDraagtVoorMet zijn slotakkoord, het vrijdag gepresenteerde Dichter draagt voor, stapt hij vervolgens met hulp van regisseur en broer Shariff Nasr het multimediale tijdperk binnen. Dichter draagt voor bevat 21, soms eeuwenoude teksten en evenzoveel QR-codes die naar verrassende videoclips op Youtube leiden. In Egidius waer bestu bleven? zien we Reinout Bussemaker als man die zijn vriend is kwijtgeraakt. In Ik schrijf je neer van Hugo Claus figureert Tommy Wieringa als dichter die de literatuur prefereert boven het gezelschap van een vrouw.

De verbeelding boven de werkelijkheid. Dat blijkt ook uit het voorwoord van Dichter draagt voor, waarin Nasr vertelt hoe hij ooit in een kleedkamer kennismaakte met de nagelaten poëzie van Hans Lodeizen (1924-1950), ook nu nog steeds springlevend: "Terwijl rondom mij de luidruchtige gesprekken voortgingen, werd ik volledig ingekapseld door wat ik las. Ik verdween. (…) Toen ik weer om me heen keek, voelde ik me betrapt: ik had minuten lang in een totaal andere wereld rondgelopen, ergens in een tuin met vrolijk omvergespoten bloemen. Ik had gezien hoe de sterren los waren komen te zitten."

Luisterboek Hier komt de poëzie! Acht eeuwen Nederlandstalige poëzie gekozen en voorgelezen door Ramsey Nasr Uitgeverij Rubinstein Prijs 29,95 euro (zeven cds).

Boek Dichter Draagt Voor. 21 verfilmde gedichten (inclusief QR-codes naar poëzieclips onder regie van Shariff Nasr) Gekozen door Ramsey Nasr. Uitgeverij De Bezige Bij Prijs 7,50 euro (80 blz.) Zie ook www.dichterdraagtvoor.nl

Boek Mi have een droom. Alle vaderlandse gedichten. Auteur Ramsey Nasr Uitgeverij De Bezige Bij Prijs 19,90 euro (296 blz.) Verschijnt 31 januari. Nasr neemt op 31 januari afscheid als Dichter des Vaderlands middels een concert in Amsterdam met het Metropole Orkest.


Na de streektaal volgt de gevangenis-poëzie

De Week van de Poëzie telt zo veel poëzieactiviteiten dat zaterdag al een begin moest worden gemaakt. Eerst in Emmen, met in de bibliotheek de streektaaldichters Hermann May, Ger Veenstra, Gerd Constapel en Gezienus Omvlee. Daarna 's avonds in Het Paleis in Groningen 'live' met Menno Wigman, Ester Naomi Perquin en Luuk Gruwez, terwijl H.H. ter Balkt en Sybren Polet op filmpjes van Arjen Nolles werden vertoond.

StefanNieuwenhuis
Het ging er in Groningen tijdens de zogeheten proloog van de Poëziemarathon laagdrempelig aan toe, al werkte de geluidsapparatuur niet altijd mee. Presentator Coen Peppelenbos liet in Het Paleis ongeveer vijftig bezoekers kennismaken met de vijf dichters die zijn genomineerd voor de VSB Poëzieprijs. Stefan Nieuwenhuis (foto), nog even stadsdichter van Groningen, draaide er plaatjes bij: stemmen van dichters die ooit zijn gevangen op vinyl, veelal opgeduikeld in antiquariaten.

Die vijf dichters weten overigens al waar ze aan toe zijn, zondagmiddag zijn ze per telefoon op de hoogte gesteld van de verdeling van het prijzengeld. Woensdag krijgt de 'consument' te horen wie 25.000 euro mag besteden. In boekenbijlagen en op literaire websites is de afgelopen dagen druk gespeculeerd over de uitslag. Menno Wigman is met zijn bundel Mijn naam is legioen favoriet, Vliegtuigmagneet van H.H. ter Balkt wordt ook genoemd.

Wigman was zaterdag alvast in goeden doen. Hij onthulde vrolijk-onrustig geen kandidaat Dichter des Vaderlands te zijn ("het wordt een vrouw"), vertelde over het einde van zijn writers-blok ("ik werd verliefd") en kondigde aan dat hij binnenkort een workshop poëzie gaat geven in de Bijlmer-bajes. "Ik hoop op een witteboordencrimineel die na zijn na zijn studie eindelijk weer eens iets moois maakt."

Perquin en Gruwez deden niet voor Wigman onder. De eerste vertelde over haar bundel Celinspecties, geïnspireerd door de jaren dat ze voor het ministerie van justitie werkte. "Ik had geld en een woning nodig." Perquin begon als bewaarder. "Ik was 21 jaar, piepjong. In de gevangenis noemden ze mij S Ester-er, wat toch merkwaardig is voor iemand met twee Joodse voornamen." Later stapte ze over naar de administratie. "Daar perforeerde ik de gedetineerden en hing ze op alfabet."

Alsof het afgesproken was, bleek ook Gruwez iets met gevangenen te hebben. Hij droeg in Groningen voor uit een cyclus geschreven na zijn ontmoetingen met András Pandy, die in Leuven een levenslange straf uit zit voor de moord op zijn twee vrouwen en vier van zijn stiefkinderen. "Ik heb daar geen oordeel over", vertelde Gruwez. "Die man is al veroordeeld, dus dat hoef ik niet meer te doen."

En iedereen las voor uit eigen werk, zo veel en zo lang mogelijk, behendig en bedreven. Terwijl buiten de dooi in zette, dwarrelden aldus antwoorden, anekdotes, verklaringen en gedichten als sneeuw op ons neer. Schijnbaar zonder verband, maar wel degelijk in gang gezet door een aantoonbare oorzaak: de eerder genoemde Week van de Poëzie. In het leven geroepen om een groter bereik te creëren voor gedichten en dichters.


Poëzieweek lijkt in Emmen eigenlijk al begonnen

DichterBijDeGrens

De Poëzieweek in het Noorden is zaterdag al begonnen. Met 's middag in de bibliotheek van Emmen Dichter bij de grens, een bij expert-meeting onder leiding van Hank van der Vaart (midden) met voordrachten door (vlnr.) Hermann May, Ger Veenstra, Gezienus Omvlee en Gerd Constapel. Mede mogelijk gemaakt door de stichting Over en Weer.

Van der Vaart vertelde in zijn inleiding dat Dichter bij de grens aansluit bij het streven van de bibliotheek in Emmen om 'een plek van ontmoeting' te willen zijn tussen 'consumenten en producenten'. In dit geval betrof het een ontmoeting tussen dichters uit Duitsland en Nederland die, als het hart hen dat ingeeft, in het Nedersaksisch schrijven. Veenstra, uit Borger, verving overigens de aangekondigde Coby de Jonge.

Veel Drentstalige gedichten en poëzie in het plat-Duits derhalve. Het laatste leek – in tegenstelling tot het Drents – soms het midden te houden tussen Fries, Deens, Nederlands en Duits, een soort van koeterwaals. Voor het ongeoefende op het ABN-georienteerde oor was het in ieder geval niet altijd even goed te volgen, zodat we over de kwaliteit niets kunnen vertellen. Wat ook wel eens prettig is.


Wie dicht waar en met wie in het Noorden

PoezieweekDe eerste Week van de Poëzie leidt in het Noorden tot een recordaantal activiteiten. De stad Groningen spant als het Arcadia der Poëten de kroon, mede dankzij de jaarlijkse Poëziemarathon. Maar er is meer te beleven. Hieronder het meest complete overzicht van poëzie-activiteiten in Drenthe, Groningen en zeer nabije omstreken. Zie ook www.poeziemarathon.nl en voor landelijke activiteiten www.poezieweek.com.

Zaterdag 26 januari

EMMEN Bibliotheek, 14.00 uur: Dichter bij de grens met Hermann May, Gerd Constapel Gezienus Omvlee en Cobi de Jonge

GIETHOORN Doopsgezinde kerk, 13.30 uur: Bundelpresentatie Kees Blokland 'Van alle tijden' m.m.v. Diana Ozon

GRONINGEN Het Paleis, 20.00 uur: Proloog Poëziemarathon met Menno Wigman, Ester Naomi Perquin, Luuk Gruwez, Stefan Nieuwenhuis, Coen Peppelenbos en videoboodschappen van H.H. ter Balkt en Sybren Polet

Zondag 27 januari

DEN ANDEL Cultuurerf Andledon Kruisweg 6, 15.00 uur: Ode aan Rutger Kopland door Akke Brouwer

Dinsdag 29 januari

GRONINGEN Bibliotheek 12.30 uur: Naked Lunch met Kasper Peters

Woensdag 30 januari

GRONINGEN Café Marleen, 20.30 uur: Bundelpresentatie '10 met een griffel' De Dichtclub

GRONINGEN Vera, 21.00 uur: Gedignag met Sven Ratzke, Irene Wiersma, Bernard Wesseling, Kira Wuck, Erik Jan Harmens, DJ Pepr, Jan Klug en Tjitse Hofman.

Logo_Donderdag 31 januari

ASSEN Warenhuis Vanderveen Buningzaal, 15.00 uur: Peter van de Peppel

ASSEN Bibliotheek de Nieuwe Kolk, 16.00 uur: afscheid stadsdichter Mischa van Huijstee

GRONINGEN Groninger Museum, 11.00, 14.00 en 16.00 uur: Poëtische rondleiding Nordic Art 1880-1920 door Paul Gellings

GRONINGEN Martini Ziekenhuis, 11.15 uur: Medewerkers dragen gedichten voor aan bed

GRONINGEN Hoofdstation, 12.00 uur: Vertrek bus-excursie Dood en begraven in Groningen. Grafpoëzie op kerkhoven' langs begraafplaatsen van Oosternieland, Garnwerd en Thesinge. Vooraf aanmelden 050-3123569

GRONINGEN Bibliotheek, 12.30 uur: Have a break have a poem met Bart FM Droog

GRONINGEN Boekhandel Van der Velde, 13.30 uur: Stefan Nieuwenhuis presenteert Leonie Veraar, Obe Alkema, Mathilde Kuijper, Jannes Heidinga en Pauline Sparreboom

GRONINGEN Buitenplaats Reitdiep Wolddijk 103, 14.00 uur: Rick Andrea en gasten lezen gedichten voor.

GRONINGEN Agnes B Zuiderdiep 101, 14.30 uur: Dichtersgroep WP 99 met Anna van der Laan, Atze van Wieren, Erik Raven, Liesbeth Cavé, Marja van der Veen, Martin Tervoort, Nina Werkman en Jane Leusink.

GRONINGEN Bibliotheek Wolters-Noordhoffzaal, 15.30 uur: Uitslag gedichtenwedstrijd 'Muziek'.

GRONINGEN Emmaplein, 16.00 uur: Onthulling interactieve gedichtengenerator Po-E-Matic

GRONINGEN Fotogalerie Noorderlicht, 16.30 uur: Dichtersgroep WP 99 met Anna van der Laan, Atze van Wieren, Erik Raven, Liesbeth Cavé, Marja van der Veen, Martin Tervoort, Nina Werkman, Frits Visser, Rud Brenninkmeijer en Trudy Dijkshoorn.

GRONINGEN Boekhandel Scholtens + De Slegte, 17.00 uur: Winkelpoezie met Joost Oomen e.a.

GRONINGEN Boekhandel Godert Walter, 19.00 uur: Nedersaksische poezie en muziek met Jan Bos, Fieke Gosselaar, Martin Koster, Reinder van der Molen, Willem Tjebbe Oostenbrink, Bas Schröder en Aly Freije

GRONINGEN Grand Theatre, 20.00 uur: Jean Pierre Rawie, Philip Hoorne, Sylvie Marie, Ted van Lieshout en Izaline Calister, Kees Spiering en bekendmaking nieuwe stadsdichter

HOOGEVEEN Bibliotheek, 14.30 uur: Workshop gedichten schrijven met Marga Zwiggelaar. Aanmelden via m.zwiggelaar@gmail.com

NIEUW-AMSTERDAM Taalwerkplaats, Zijtak OZ 66 20.00 uur: Presentatie resultaten gedichtenwedstrijd

STADSKANAAL Geert Teis, 20.00 uur: Poetry in concert met Frédérique Spigt, Ernst Daniel Smid, Karin Strobos, Alex Vissering, Erwin de Vries, MUSA-koor en de Provinciale Brassband Groningen o.l.v. Jacob de Haan

ZUIDLAREN Bibliotheek 14.30, 15.30, 16.30 uur: Voordrachten en gedichten door Sabien Hubert en Trees Bosch

Vrijdag 1 februari

ASSEN Boekhandel Iwema, 19.30 uur: Podium Gedempte Singel met bundelpresentatie

BOVENSMILDE The Bridge, 20.00 uur: Gedichtenavond met Mischa van Huijstee en Bert de Jonge

GRONINGEN Oude RKZ, 20.30 uur: Poëzie met Kasper Peters met Willy Darktrousers & Joost Oomen, Swinder & Fieke Gosselaar, Pauline Sparreboom & Linde Nijland, Leonie Veraar & Marlene Motormouth

LEEK De Balkhoeve, 20.00 uur: Leekster Gedichtendag met diverse dichters

SAPPEMEER Koepelkerk, 20.00 uur: Dichter bij de muziek m.m.v. Jean Pierre Rawie en orkest Harms Farm olv. Harm Pals

Zaterdag 2 februari

DE BULT Buitengoed Fredeshiem, 20.00 uur: Jean Pierre Rawie

DELFZIJL Het Oude Postkantoor, 14.00 uur: Gedichtenmiddag Collectief De Draad

EKEHAAR Het hek van de dam, 20.00 uur: Hubert Klaver, Erik Harteveld, Lévi Weemoedt, Remmelt Wilkens, Ria Westerhuis, Markus Haringa, Laura Mijnders, Jan Holtman en Squeeze it

Zondag 3 februari

RODEN Het Wapen van Drenthe, 15.00 uur: Jean Pierre Rawie