Geachte Adrie Krijgsman,
Ik ontving je mailbericht waarin verslag wordt gedaan van een middag bij DeFKa met lezingen en discussies over kunst, kennis en vrijheid. Omdat inleidende woorden ontbreken en ook geen sprake is van de gebruikelijke beleefde aanhef, weet ik niet goed wat ik ermee aan moet. Is het bedoeld als ingezonden stuk? Is een het poging tot column?
Ik citeer wat lappen teksten, opdat ook andere lezers van Woest & Ledig weten waar het over gaat:
“Soms denk ik weleens: in Assen is het intellectueel vechten tegen de bierkaai, alsof het altijd een TT-nacht is, waar ik overigens elk jaar van harte aan meedoe.”(…) De discussie bij DeFKa had een hoog niveau. Niet per definitie moeilijk, maar kwalitatief hoog, integer hoog, zonder achterliggende belangen. Professioneel en wetenschappelijk hoog, zeg maar, iets waar het in Assen naar mijn idee nogal eens aan ontbreekt.”
Vervolgens kom je op stoom:
“We praten hier toch het liefst over minder bedeelden, over achterstanden, en koesteren de goede doelen zonder trots te zijn op wat we daarnaast nog in huis hebben, zijn bijna trots op de voedselbank die we eigenlijk als de grootste schandvlek van de 21e eeuw zouden moeten beschouwen. Assen heeft daarmee een hoog zieligheidsgehalte. Sportieve uitblinkers worden nog wel in het zonnetje gezet, maar uitblinkers op intellectueel of kunstzinnig gebied stampen we liever terug onder het maaiveld.”
Even, heel kort, haal je adem. En daar gaat het weer verder. Van huppekee:
“Vanmiddag in DeFKa ging het over Vrijheid en Kunst en uitgezonderd een regeltje in de agenda van het Drenthe Journaal hebben de lokale en regionale media er geen enkele aandacht aan besteed. Waarom? Omdat de media denken te weten wat de Asser bevolking wil, omdat zij denken dat de Asser bevolking dom is, ongeïnteresseerd en geen zin heeft in moeilijke discussies en alleen maar lekker rustig in het groen wil wonen als een egel in een houtwal; de stekels omhoog tegen alles wat nieuw is?”
En tot slot, de gebruikelijke herhaling van zetten, inclusief namedropping op een toon die aangeeft dat ze bij DeFKa niet van de straat zijn:
“En dan is er gelukkig DeFKa, waar ondanks gebrek aan media-aandacht zo’n veertig mensen een interessante middag hadden, een middag waarbij je iets kon opsteken, waar je ook later nog wat aan hebt. Waar onder meer de succesvolle Asser schrijfster Janine Hoekstein in het panel mee discussieerde; waar Maria Noel Dourron, de Argentijnse theatervormgeefster, werkzaam bij Tryater in Leeuwarden, bij aanwezig was; landelijk bekende filosofen als Thijs Lijster en Sybrand van Keulen; de oud directeur van Academie Minerva Petri Leijdekkers, en Toos Arends van het Fries Museum. Allemaal mensen waarvoor de lokale en regionale media geen enkele aandacht blijken te hebben, ze misschien niet eens kennen, niet eens willen kennen.”
Toe maar.
Dat gehak op Assen, wat wil je daar mee zeggen? Weg met ons? Was niks, is niks, zal nooit wat worden? Trekken er bendes moordend en verkrachtend door de straten van de Drentse hoofdstad? Ik kom er niet iedere dag, maar voor zover ik het kan overzien, gaat Assen nog steeds niet in de vlammen van de eindtijd ten onder.
Merkwaardig dat je juist een lezing over kunst, kennis en vrijheid aangrijpt om 'de lokale en regionale media' te kapittelen over waar zij wel en waar zij geen aandacht aan besteden. Een lezing die overigens een week geleden, zes dagen voor aanvang, keurig stond aangekondigd in Dagblad van het Noorden, inclusief een foto van de succesvolle Asser schrijfster Janine Hoekstein, gemaakt door Harry Cock.
Vrijheid betekent ook dat de 'lokale en regionale media' zelf mogen bepalen waar zij wel en waar zij geen aandacht aan mogen besteden. En meestal is het streven daarbij gericht op berichtgeving in duidelijke taal, beknopt gesteld. Dat is wat anders dan het integraal doorplaatsen van onbegrijpelijke prietpraat rond vaagheden die op een goede dag met veel zon veertig mensen interesseren en er vooral op gericht lijken anderen buiten te sluiten. Laat die ingewijden elkaar een mailtje sturen. Begin een eigen krantje, met een stencilmachine. Of een blog.
Er is in de Nederlandse geschiedenis een periode geweest waarin de vrijheid tijdelijk was opgeschort, toen een clubje betweters de inhoud van kranten en radio-uitzendingen probeerde te bepalen. Ergens halverwege de vorige eeuw. Blijkbaar is het al weer zo lang geleden, dat sommige weldenkende mensen het reeds zijn vergeten.
Om met Annie M.G. Schmidt te spreken: Zeur niet.