Sinds zijn debuut in 1979 met de bundel Buurman en de Zilveren Griffel in 1985 voor Haringen in sneeuw geldt Remco Ekkers (Bergen, 1941) als een onvermoeibare promotor van de poëzie. Hij is actief in het onderwijs, staat in veel bloemlezingen en is daarnaast actief als interviewer en criticus voor onder meer de Poëziekrant. Ter gelegenheid van Gedichtendag is Ekkers actief op een aantal scholen en werkt hij voor stichting Piste aan een (internet)project waarbij dichters samenwerken met andere kunstvormen.
Bergen
“Ik ben geboren in Bergen, maar opgegroeid in Den Helder, in een gezin met drie broers en twee zussen. Mijn vader werkte als ambtenaar aan de Rijkswerf. Hij was een burgerman tussen mensen van de marine en dat stak. Maar hij was actief in het amateurtoneel, bij de Officieren Toneel Vereniging, en dan mocht hij bijvoorbeeld de vrouw van de kolonel vertellen hoe het moest. Vooral mijn moeder vond dat prachtig. Mijn vader speelde ook viool. Niet als begenadigd musicus, maar op amusementsniveau.”
Voordrachten
“Waar mijn liefde voor literatuur precies vandaan komt, is moeilijk te zeggen. Op de HBS werden voordrachtswedstrijden georganiseerd en daar won ik ooit de hoofdprijs met een gedicht van J.C. van Schagen. Ik mocht graag voordragen. En ik herinner mij dat mijn vader De Koperen Tuin van Simon Vestdijk cadeau kreeg. Ik kon niet wachten tot hij het had uitgelezen, maar hij kwam er niet doorheen. ‘Dat is niks voor jou’, zei hij. ‘Veel te moeilijk.’ Toen ik er in begon, kon ik het niet meer neerleggen. Het was volslagen helder. Een merkwaardige ervaring. Ik keek ineens anders naar mijn vader.”
Groningen
“Toen ik ging studeren, stond ik voor de keuze: Amsterdam of Groningen. Amsterdam is een prachtige stad, ik kom er graag. Maar in die tijd moest ik er niet aan denken om er te wonen. Neem alleen al het enorme culturele aanbod; ik zou erin verzuipen, ik zou alles willen meemaken. Groningen is voor mij behapbaar. Je hebt er alles, en op een goed niveau. Maar het is ook het landschap. Groningen is schitterend. Soms wil ik terug naar Noord-Holland, naar Bergen bijvoorbeeld. Ik zie het er niet van komen.”
Onderwijs
“Op de HBS wist ik al dat ik voor de klas wilde staan, dat ik leraar Nederlands wilde worden. Het is uit liefde voor mensen, voor kinderen vooral. En uit liefde voor literatuur. En dan de opdracht voelen om dat over te brengen - vergelijk het met priesterschap. Ik wist ook dat ik op een hoog niveau letterkunde wilde doceren. Ik heb kort als leraar Nederlands op een middelbare school in Haren gestaan, daarna ben ik naar de pedagogische academie gegaan en vervolgens naar wat nu Noordelijke Hogeschool heet in Leeuwarden.”
Kinderpoëzie
“Studenten vertelden dat ze tijdens hun stage kinderen niet enthousiast kregen voor poëzie. Achteraf begrijpelijk: kinderen hebben geen boodschap aan poëzie van volwassenen, die willen gedichten vanuit hun eigen perspectief. Die waren er nauwelijks. Je had alleen Leendert Witvliet, die verwerkte als eerste op een serieuze manier gevoelens van kinderen, van jongeren, in gedichten. Juist omdat ze er nauwelijks waren, ben ik ze zelf gaan schrijven. Het onderscheid is niet altijd makkelijk te maken. Ik heb ooit een gedicht geschreven bij het schilderij Bruggetje te Arles van Van Gogh, over een vrouw die haar man verlaat. Niets voor kinderen, dacht ik. Tot ik een jongetje tegenkwam dat zei: ‘Ik wil ook wel eens weg.’ Dood, schuld, verdriet, jaloezie, afscheid. De grote thema’s van de poëzie zijn voor alle leeftijden.”
Schilderen
“Ik ben lid van kunstenaarssociëteit De Groninger Kroon. Twee jaar geleden vroeg ik een paar schilders van De Kroon een tafereel uit een roman van W.G. Sebald voor mij te schilderen. ‘Doet het zelf maar’, zeiden ze. En dat heb ik toen gedaan. Het is een kwestie van lef. Ik heb altijd gedacht, dat ik niet mócht schilderen, dat ik het niet kon. Daar heb ik mij overheen gezet. Sindsdien schilder ik. Met heel veel plezier. Ik ben een man van beelden, waarschijnlijk ben ik daarom ook dichter.”
Feeëntrein
“Toen ik mijn baan bij de Hogeschool verruilde voor een freelance-bestaan als letterkundige heb ik een een roman geschreven, de Feeëntrein. Het is een soort autobiografie.Toen ben ik tot ontdekking gekomen dat een echte roman niets is voor mij. Zo’n enorme constructie opzetten waarin alles met alles verband houdt, al dat gezwoeg. Om een gedicht te schrijven, hoef ik mij niet aan te zetten. Dichten is toch meer genade. Het overkomt je. Een dichter ben je.”
Katholiek
“Ik ben katholiek opgevoed, maar heb het geloof op mijn achttiende afgezworen. Mijn moeder dacht dat het kwam door de achtergrond van mijn vrouw, een dochter van een vrijmetselaar. Dat kon absoluut niet samen met het katholicisme, vond zij. Rampzalig. Ik verklaarde niet langer katholiek te kunnen zijn. Ik ben toen nog naar een seminarie in Beverwijk gestuurd, om op andere gedachten te komen, maar daar begrepen ze wel dat ik ‘verloren’ was. Helemaal los kom je er nooit van. Ik heb sindsdien het geloof van Spinoza. Deus sive natura.”
Pinksterbloemen
“Mijn nieuwe bundel, Pinksterbloemen in september, verschijnt in mei en is geschreven na een reis naar Spitsbergen. ‘Daar moet je heen, om je klein te voelen’, adviseerde mijn vrouw. Dus ik op de boot naar Spitsbergen. Canto’s schrijven, net als Dante in La Divina Commedia. Op de 66ste graad noorderbreedte, waar de poolcirkel begint, was ik klaar, maar de boot ging verder. Volgens de schipper was het de gewoonte om op de tachtigste breedtegraad in zee te springen, als ritueel, in water van 4 graden Celsius. Dat heb ik toen gedaan. Het stelt niet zoveel voor, het is net als in de sauna. Adriaan Roland Holst deed het ook, maar dan in Bergen aan zee.
Zelfs een kleine man, wanneer hij wil werken wanneer de stroom is een soort onoverwinnelijk.
Geplaatst door: Cheap True Religion Jeans | 12-1-11 om 9:32
Une mauvaise habitude est comme un bon gâteau, mieux rompu que de les garder.
Geplaatst door: Supra Shoes | 15-2-11 om 8:38