DeHullu: Klassieke schoonheid en de breekbare mens

DeHullu Beelden in Gees lijkt al jaren dezelfde succesformule te hanteren. Maar wie regelmatig langs gaat, ziet wel degelijk veranderingen. Neem bijvoorbeeld de catalogus voor de editie 2009. Op bladzijde 2 prijkt een foto van Hieke, Ajaan en Fred de Hullu. Laatstgenoemde is scherp in beeld gebracht, de twee stichters van de belangrijkste beeldende kunstattractie in Zuid-Drenthe nemen genoegen met een rol op de achtergrond.

 

En wat te denken van de galerie, waar als verlenging van het hoofdseizoen sinds een aantal jaren ook in de herfst exposities zijn te zien? Ieder jaar lijkt die ruimte voller, groter en zelfstandiger geworden; steeds minder een overdekt verlengstuk van de beeldentuin. En ook daar, onder de open lucht, is sprake van verschuivingen. Zoals de entree van abstract of zelfs conceptueel werkende beeldenmakers en tijdelijke installaties in de bomentuin.

 

Dit jaar is Hannah Streefkerk verantwoordelijk voor de installatie. Vorig jaar maakte ze voor Natuurkunst in Schoonoord met natuurlijke materialen een ’lappendeken’ in het bos, in Gees laat Streefkerk (Groningen, 1973) een ’field’ zien van 33 vierkante elementen met bovenop elk element een aantal lagen gekleurd hout die doen denken aan hoogtekaarten uit een atlas. Van bovenaf gezien lijkt haar werk, waarin oerlandschap met cultuurlandschap wordt verbonden, wel wat op de Victory Boogie Woogie.

 

Anneke Schollaardt (Assen, 1966) levert de abstracte bijdrage. Blikvanger is haar Depuradora, een beeld van stalen draden en een groot hemelsblauw scherm als een brandgeschilderd raam. Op het ’raam’ is een torso afgebeeld dat met slangetjes en trechters met de aarde is verbonden. Er gaat eenbevreemdend effect uit van deze ’zuiveringsinstallatie’, niet in de laatste plaats doordat de beeldtaal van Schollaardt zo afwijkt van de omgeving.

 

Want, eerlijk is eerlijk, de hoofdmoot van Beelden in Gees is nog altijd esthetisch figuratief. Soms prominent, zoals de wapperende reuzebladeren van cortenstaal van Henk Slomp (Meppel, 1955). Soms ingetogen, zoals de mysterieus glimlachende mensfiguren in brons van Tjikkie Kreuger (Leeuwarden, 1941). Soms fragiel, zoals de liggende vrouw van terracotta van Gudrun Sailer (Rudolfstadt, 1963). Haar Gelegen – vol scheuren, rafels, barsten en kloven – toont de breekbare mens, gevangen tijdens het onvermijdelijke verval.

 

Ter compensatie van dit vooruitzicht is even verderop, centraal op het gazon in Gees, een levensgrote hengst van brons geplaatst. Elaton (foto) heet dit robuuste paard. Maker Jos Dirix (Beek, 1958) heeft ’m zoveel kracht en fierheid meegegeven dat je als kijker vanzelf een paar stappen achteruit doet. Oppassen geblazen. De klassieke schoonheid is nog lang niet op zijn retour.

 

Tentoonstelling: Beelden in Gees 2009. Te zien: tot en met 27/9. Open: wo. t/m zo. 13.00 tot 17.00 uur. Zie ook: www.beeldeningees.nl